Contextgevoeligheid en erfelijkheid
Contextgevoeligheid heeft een duidelijke erfelijke component.
Onderzoek toont dat verschillen in informatieverwerking en sociale cognitie deels genetisch bepaald zijn.
Complexe erfelijkheid
Erfelijkheid is geen eenvoudige 1-op-1 overdracht.
- Het gaat meestal om vele kleine genetische varianten die samen een verschil maken in contextverwerking.
- Daarom zie je binnen dezelfde familie vaak variatie: de ene meer laag-contextueel, de ander meer hoog-contextueel.
Aantrekkingskracht
Laag-contextuele personen trekken vaak andere laag-contextuelen aan.
- Ze herkennen elkaars directe manier van denken.
- Dit kan leiden tot koppels waarin rigiditeit of contextblindheid versterkt wordt.
Casus
Een moeder met borderlinekenmerken en een vader met narcistische trekken hebben een kind dat zich terugtrekt en sociale fobie ontwikkelt. De eerste reflex van de zorgverlener is om dit te zien als gevolg van jeugdtrauma. Maar het kan evengoed verklaard worden door een erfelijke laag-contextuele stijl bij het kind zelf.
Belang voor therapie
Voor hulpverlening is het cruciaal dit onderscheid te maken:
- Als men alles herleidt tot trauma, wordt de denkstijl van het kind verkeerd begrepen.
- Als men erfelijkheid en contextblindheid meeneemt, kan therapie beter afgestemd worden op de realiteit van de patiënt/cliënt.
Hoog-contextuelen als helpers
Contextualiseerders (hoog-contextuele personen) voelen zich vaak aangetrokken om laag-contextuelen te helpen.
- Dit kan voortkomen uit herkenning (bv. een broer of zus in de familie).
- Ze ervaren voldoening door structuur en context expliciet aan te reiken